ديدم سوده جون دوباره اينجا نوشته منم از اونجايي كه اصلا ادم حسودي نيستم گفتم بيام يه چيزي بنويسم

خوب حالا چي بنويسم....

(ياد اون موقعها افتادم كه ميخواستم انشا بنويسم دو ساعت فكر ميكردم اخرش هم ميدادم بابام مينوشتن ... اخ بابا جون كجايي)

خوب چيزي به ذهنم نميرسه ديگه

عيب نداره همين كه اظهار وجود كردم خوبه

 امام سجاد(ع) ميفرمایند:

تونستي بيا يه خبر بده اینم عکس یه نی نی گوگولیه خندون تقدیم به همه مامانهای مردادی

خداي من! با نعمتت مرا آغاز كردى؛ پيش از آن كه چيزى به يادآمدنى باشم و از خاكم آفريدى و سپس در صلب‏ها جايم دادى؛ ايمن از سختى‏هاى دوران و رفت و آمد ساليان و روزگاران و من در دهليزهاى تاريخ و زواياى قرون، هماره از صلبى به رحمى كوچ مى‏كردم و اين لطف و احسان تو بود كه مرا در زمان حكام كفر و در زمان عهدشكنان پيامبرْ ناشناس، لباس خلقت نپوشاندى و در وجود نياوردى؛ بلكه زمانى روح آفرينش در من دميدى كه بستر هدايت را از پيش گسترده بودى و جاده سعادت را هموار كرده بودى.

تو مرا از آبى ريختنى سرشتى و در ظلمات سه گانه ميان گوشت و پوست و خون، سكنايم دادى. نه مرا در كار خلقتم گواه گرفتى و نه كارى از آفرينش را بر دوش من گذاشتى و سپس، مرا تمام و كمال، بى‏هيچ عيب و نقص، بر کشتی هدايت نشاندى و به سوى دنيا گسيل داشتى و مرا در گهواره كودكى با دست‏هاى ملاطفتت حفظ كردى و از ميان غذاها، شيرى خوشگوار برايم برگزيدى و دل‏هاى پرستاران را بر من مهربان كردى و مهربانى مادران را به كفالت من گماشتى و مرا از شر جن و انس در امان داشتى و مرا در مسير تعادل از پرتگاه‏هاى زيادى و كاستى محافظت كردى.

پس تو بزرگ و عزيز و بلند مرتبه‏اى؛ اى بخشندگى محض واى مهربانى تمام!

امروز سومين روزيه كه در استراحت مطلق به سر ميبرم. كامپيوتر رو گذاشتم كنار رختخوابم و خوابيده ازش استفاده ميكنم. اخ كه اين عشق مادر بودن چه ها كه با ادم نميكنه.

ياد حرف شميم جونم افتادم كه ميگفت : الكي كه بهشت زير پاي مادر نيست.

خدايا به ابروي امام حسين (ع) همه مادرايي رو كه در ارزوي به اغوش كشيدن فرزندانشون هستند حفظ كن و ني ني هاشون رو سالم و سلامت بدار.

انگار داره تو خواب با فرشته ها بازي ميكنه 

اگه الان پيش من بود ميخوردمش

مادر همواره برايم واژه اي  نامفهوم بود.

هميشه دوست داشتم بدانم چه حسي دارد اينكه كودكي داشته باشي كه از ان خودت باشد !

از وجود تو

كودكي كه از درونت به دنيا مي ايد

كودكي كه ذره ذره از شيره وجودت تغذيه ميكند و بزرگ ميشود

كودكي كه تنها پس از گذشت چند هفته از بوجود آمدنش تمام فكر و ذكر و زندگي مادر ميشود

دوست داشتم بدانم چه حسي دارد اينكه كسي در اين دنيا فقط و فقط در بغل تو ارام گيرد  و احساس امنيت كند.

…

كودكي درست مانند همين كودكي كه در وجودم دارم

امكان ندارد ساعتي را بدون فكر كردن به او بگذرانم

فكر كردن به شكل و شمايلش

به اينكه اكنون چه اندازه اي است و هفته اينده چقدر رشد خواهد كرد

كدام اعضا را داراست و خلاصه اينكه در درون من چه ميكند

هر لحظه دوست دارم براش بنويسم دوست دارم لحظه لحظه با هم بودنمان را براش ثبت كنم

ميدانم كه كاملا درك ميكند كه به او چه ميگويم يا براش چه كارهايي ميكنم اما افسوس كه اين خاطرات را بعدها به خاطر نخواهد اورد.

هم اكنون كه 11 هفته از اغاز بارداريم ميگذرد احساس ميكنم لذت مادر بودن غير قابل توصيف است هر چند كه مطمئنم اين احساسي كه من دارم شايد حتي نيمي از احساس مادر بودن هم نيست و به مرور بسيار بسيار زيادتر خواهد شد

وقتي كه كودكم انقدر رشد كند كه اثار وجود او در اندامم مشهود باشد

وقتي كه اولين تكانهاي او را احساس كنم

 و…

و بالاخره هنگامي كه پس از دردي طولاني و طاقت فرسا او را در اغوش گيرم و پوست نرم و لطيف او را نوازش كنم و مكيدنهاي او را بر سينه ام احساس نمايم.

هم اكنون مادر برايم واژه اي بسيار مقدس تر از قبل است اما مطمئن كه هنوز هم مفهوم انرا نمي دانم.

بار الها به همه انهايي كه ارزوي مادر شدن دارند طعم شيرين مادر بودن را بچشان. امين